نمی دونم خوانندگان این پست چه مرام و مذهبی دارند.البته فرقی هم نمی کنه.این پست واسه خودمه (البته نظر دادنتون باعث میشه بدونم ایده هام تا چه حدی قابل قبوله) که اگه ۲۰ سال بعد زنده بودم و تصادفی خوندمش ببینم واقعا چقدر به خواسته هام رسیدم یا نزدیک شدم.

از پنج شنبه ماه رمضان اومده.این که این چه ماهیه و چه مسائلی به دنبال داره به لطفه کتابای دینی و تلویزیون و این جور چیزا همه فولیم.

ماه رمضان و روزه برای حمید واسه اینه که:

سعی کنه ادم بشه.شده موقتی.از یه صبح تاغروب.خنده داره نه؟

ولی خوب فکر کنید.خوب بودن و انسان بودن خیلی سخته.خیلی

من خیلی سعی می کنم درست باشم.ولی هرچی جلو میرم می بینم میشه بهتر شد.میشه انسانی تر زندگی کرد.میشه این قدر جلو رفت تا خود خدا شدن.

ولی موقع عمل.وقتی داری سعی می کنی خوب بشی.غفلت پشت غفلت.یه سوتی کوچیک همه چی رو خراب میکنه.مثه یه بوق زدن توی خیابون.تعجب نکنین.شاید یه بوق فقط یه بوق باشه ولی وقتی همین بوق باعث بشه یکی توی خونش سردرد بگیره ادم مقصر میشه در حالی که اصلا نیت بدی نداشته.

واسه اینه که میگم آدم شدن و آدم موندن خیلی سخته.

تنها چیزی که میتونه دیوونه رو آروم کنه اینه که سعی کنه نزدیک بشه به آدمیت.هرچی بیشتر بهتر.

این ماه میتونه یه استارت خوبی باشه.به بهونه روزه و مسلمونی و این جور چیزا آدم سعی کنه آدم بشه.

از لطف و کرمش هم غافل نمی شم.از یه نماد انسانیت مثه علی که به انسانیتش هم ایمان دارم مدد می گیرم تا سال به سال رشد کنم.نمیدونم تا کی زنده هستم ولی تا هر موقع که هست:

 دیوونه دوست داره به خدا نزدیک بشه.می دونه که می تونه.

شما هم اگه دوست داشتین سعی کنین.شاید این طوری محلمون شهرمون کشورمون جهان خراب شدمون اوضاع بهتری پیدا بکنه

والسلام